Alleen jij bepaalt of je faalt.

Dit zal, by far, mijn moeilijkste blogpost zijn ooit. Begrijp me niet verkeerd, ik ben een oprecht contente mens. Maar ik heb dat wel moeten leren. The hard way.

Iedereen weet dat op een fractie van een seconde, je leven zoals je het kent, voorbij kan zijn. Iedereen weet dat, maar je beseft het niet echt tot het je overkomt. Een stomme val van een nog stommer trapje. Ik wist, liggend op de vloer, dat mijn leven dat ik tot dan kende definitief gedaan was.

De jaren erna waren vooral gevuld met verlies. Partner kwijt, klanten kwijt, carrière kwijt, geld kwijt, huis kwijt, vrienden kwijt, gezondheid kwijt, zorgeloosheid kwijt, mijn eigenwaarde kwijt, mijn zelfvertrouwen … letterlijk alles was ik kwijt. Ik voelde me herleid tot niets. Ik was niets meer, zelfs geen mens.

Op een dag moest ik naar de specialist om mijn rug te checken na de operatie. En ik vroeg hem hoelang ik nog pijn zou hebben? Hij schoot in de lach en zei laconiek “mor madammeke, gij zijt voor de rest van uw leven rug- en pijnpatiënt!”

Op dat moment voelde ik vanuit mijn buik zo’n enorme weerstand opborrelen en ik riep: neen! Neen! Neen!

Van dat moment is mijn tergend trage wederopstanding in gang gezet.

Ik heb het grote geluk dat ik gewoon niet kan opgeven. Ik krijg het woord niet eens over mijn lippen. Ik. Kan. Niet. Opgeven.

Maar boy wat is het hard geweest, en is het nog steeds een struggle. Vechten tegen mezelf meestal. En tegen de onzekerheid die na die ellendige val in mijn lijf is gekropen.

Jarenlang was ik ervan overtuigd dat copywriting, mijn grote passie, voorgoed voorbij was. Omdat ik door de pijn en de stress teveel fouten maakte. Dat was voor mij nog het moeilijkste om dragen. Nog meer dan mijn gebroken huwelijk, of het verdwenen geld. Want schrijven met in het achterhoofd de angst om fouten te maken, is dodelijk voor elke creatief. Je maakt gewoon nog meer fouten.

Al mijn zekerheden waren weg. Maar vreemd genoeg, in al die ellende, kwam er ook ruimte vrij voor  nieuwe dingen.

Het is dankzij mijn ongeval dat ik de fotografie ontdekte, het gaf me een lichtje in de duisternis. Ik maakte met mezelf de afspraak dat ik elke dag, zonder fout een recept zou bedenken, koken, stylen, fotograferen én bloggen. Na een jaar van dagelijks bloggen (en zo’n 4000 dagelijkse bezoekers) werd ik “ontdekt” door VTM Koken. Dat was mijn eerste – schuchtere – doorbraak. Geloof me, veel werd ik voor dat werk niet betaald, ik  kwam met moeite uit mijn kosten. Maar ik bleef doorzetten.

 

 

Er kwamen steeds meer nieuwe klanten bij … maar ze gingen ook weer weg. Probleem? Ik was niet stabiel genoeg. Té emotioneel, de druk was te hoog. Het jarenlange letterlijk alleen zijn, had zijn tol geëist. Ik wist gewoonweg niet meer hoe ik met mensen moest samenwerken. Hoe ik gewoon moest “zijn” zonder me per sé te moeten bewijzen. Ontspannen, genieten van mijn talent, zonder angst.

Dus terug naar de drawing board. Ik moest het kind in mij terugvinden. Het werd de moeilijkste periode in mijn leven. Je angsten, je fouten, je gedrag onder ogen zien, is niet makkelijk. Het besef dat je ook zelf verantwoordelijk bent voor je leven. Dat het je niet zomaar “overkomt”. Dat jij zelf bepaalt hoe mensen jou behandelen. Niet simpel.

 

Dus kwam er eind vorig jaar weer die knieval. Weer naar af. Maar wel met de wetenschap dat “it ain’t over till I say it’s over”.

Tot op de dag van vandaag heb ik elke dag gewerkt aan mezelf, ik heb opnieuw geleerd hoe ik moet omgaan met mensen. Er is weer regelmaat in mijn leven, ik geniet van het schrijven en het fotograferen. Het een gaat perfect samen met het ander. Ik heb nog veel te weinig werk, dat klopt, maar ik geef niet op. Ik werk en blijf bijschaven. Ik geloof erin. Die neen! Neen! Neen! uit de buik is weer terug.

Het rare is, wat er ook allemaal gebeurd is, ik zou het voor geen geld willen missen. Het heeft van mij een beter mens gemaakt. Ik ben nu veel gelukkiger dan voor mijn val, ik voel me goed, ik ben content. Ik weet nu wat echt geluk is, en da’s niet spectaculair, maar gewoon genieten van de kleine dingen. En vooral, ik leef met de wetenschap dat, wat er ook gebeurt, ik altijd weer recht krabbel.

Ik geef nooit op.

Never.

Dat is mijn grootste rijkdom.

En die rug? Mor madammeke toch. Die doet al jaren geen pijn meer.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

4 gedachten over “Alleen jij bepaalt of je faalt.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.